|
home agenda en tips redactie uitgeverij links (over) literatuur: literatuur recensies tweedehands boeken (over) veganisme: veganisme FAQ recepten uit het nieuws achtergronden bij uit het nieuws schoenen weblogs: balthasarsblog haasblog mirjamsblog mopperblog nielsblog mirjamsschrijfsels: artikelen columns recensies boek andermensschrijfsels: joop boer andere projecten van (medewerkers van) De Zeepkist : www.nielsdebeer.nl www.voedselencyclopedie.nl www.leefbarewereld.nl onderwerpen mirjamsblog juni, juli, augustus 2007: Hoorspel Nieuwe computer? Keukenvalkuilen Ontkeukening Weekendcookers Politieke vegetariërs Mier Wisseldouche Wientjes Kernenergie Jonge eendjes Zwaan Vakantieleestips Klimaatvriendelijk eten Postvakantieblues 2008, 1ste kwart. sept, okt, nov, dec. 2007 juni, juli, augustus 2007 april, mei 2007 januari, februari, maart 2007 november&december 2006 september&oktober 2006 juli&augustus 2006 juni 2006 mei 2006 april 2006 maart 2006 februari 2006 januari 2006 2005 |
Mirjamsblog juni, juli, augustus 200731 augustus 2007 Hoorspel Plaats en tijd van handeling: Een willekeurige nacht in een flat in een buitenwijk in een stad in nederland. Achtergrond: De snelweg: zoeoeoef, zoeoeoef, zoeoeoef. Muziek van een feest: bonk, bonk, bonk, bonk, bonk. De buren: - (huilend) Mama, mama, MAMA! - (schreeuwend) Houd je bek! - (smekend) Mag ik naar binnen, mag de deur open? Een auto stopt, de motor blijft draaien. Het raam staat open voor de frisse lucht, maar er komt vooral rook van beneden binnenwaaien, een lucht als van een niet-schoongemaakt café de ochtend na een feestje. Zoeoeoef, zoeoeoef, zoeoeoef, bonk, bonk, bonk, mama, mama, MAMA!, zoeoeoef, zoeoeoef, zoeoeoeoef, bonk, bonk, bonk, houd je bek!, zoeoeoeoef, bonk, bonk, bonk. De hoofdpersoon van dit verhaal vraagt zich niet meer af waarom ze toch zo slecht slaapt. Moet ze het raam dicht doen? maar het is warm en benauwd in de kamer. Zoeoeoef, zoeoeoef, zoeoeoeoef, bonk, bonk, bonk. Er loopt iemand over straat: Tring, tring, TRING - Hooooi, waar ben jij? Ik ben er al maar ik weet het nummer niet meer. Weet je, ik probeer ze gewoon allemaal dan heb ik vanzelf de goeie te pakken. Zoem, zoem, zoem, ZOEM, zoem, zoem, zoem, zoem, zoem, zoem, zoem. Zoeoeoef, zoeoeoef, zoeoeoeoef, bonk, bonk, bonk. Een luide knal. Zoeoeoef, zoeoeoef, zoeoeoeoef, bonk, bonk, bonk, zoeoeoef, zoeoeoef, zoeoeoeoef, bonk, bonk, bonk, bonkbonk, bonk, zoeoeoef, zoeoeoef, zoeoeoeoef, bonk, bonk, bonk.zoeoeoef, zoeoeoef, zoeoeoeoef, bonk, bonk, bonk. naar boven 29 augustus 2007 Nieuwe computer? Ik wil een nieuwe computer. Deze is al zes jaar oud, wordt steeds trager, er beginnen dingen uit te vallen, bepaalde functies doen het niet meer. En ik wil een groter scherm, handig voor het split-screen als ik sites ontwerp. Het liefst wil ik een laptop met een apart beeldscherm en toetsenbord. Handig als ik ergens anders wil werken en bovendien is mij verteld dat een laptop energiezuiniger is dan een desktop. Dit heb ik al een tijdje geleden allemaal bedacht maar ik ben niet heel snel met het aanschaffen van nieuwe spullen. Zulke beslissingen moeten een tijdje sudderen. Wil ik dit wel echt, en bovendien, heb ik het wel echt nodig? Gisteren zat ik op de wc de Buiten de orde (zomer 2007) te lezen en zag een artikel over techniek. Daarin stonden wat cijfers die mij shockeerde over het produceren van één chip. Hiervoor is nodig: 120.000 liter bulk gassen bijna duizend liter giftige gassen 20.000 liter gedeïoniseerd water tien kilo chemicaliën 285 kilowattuur elektriciteit Na de productie blijft er dan over: 21.000 liter vervuild afvalwater drie-en-een-halve kilo giftige chemicaliën Dit gaat over één chip. Ik weet niet wat deze chemicaliën en giftige stoffen zijn, en ik heb geen benul van het aantal chips in een computer, laat staan dat ik weet waar nog meer allemaal chips inzitten (in steeds meer machines en apparaten die vroeger allemaal mechanisch waren in ieder geval) maar ik weet wel dat ik dus persoonlijk verantwoordelijk ben voor een hele hoop rotzooi. En waarvoor? Voor een beetje gemak en een iets sneller apparaat. Ik denk dat ik nog maar even wacht met die nieuwe computer. Deze doet het eigenlijk nog best. naar boven 28 augustus 2007 Keukenvalkuilen 
En het gaat maar door. Vandaag in de serie nieuwe woorden die iets te maken hebben met voeding, koken en alles daaromheen: keukenvalkuilen.Dit begrip kwam ik tegen in het boek met de geweldige titel 'Hap Slik Weg - Waarom we altijd meer eten dan we denken of willen' van Brian Wansink. De titel geeft al aan waarover het boek gaat. Wansink beschrijft in dit boek tientallen onderzoeken naar eetgedrag en dan vooral gedrag dat te maken heeft met (te) veel eten. Veel van deze onderzoeken zijn uitgevoerd in een van zijn eigen laboratoria. Die zien er trouwens uit als keukens, restaurants of huiskamers. De mensen die komen eten weten wel dat ze meedoen aan een onderzoek maar weten nooit wat er onderzocht wordt, en hoe dat gebeurt. Met slangetjes die soepkommen automatisch bijvullen tot weegschalen die verborgen zijn onder de borden. Keukenvalkuilen zijn de factoren die de hoeveelheid eten verhogen zonder dat we ons daar van bewust zijn. De meeste mensen hebben wel eens gehoord dat als je minder wil eten dat je dan kleinere borden moet gebruiken, maar wie gelooft dit nou echt, en wie doet dit ook? Ik niet. Tot nu toe. Keukenvalkuilen zijn dus onder andere: (te) grote borden, grote schalen, maar ook grote lepels en vorken, grote verpakkingen, lage brede in plaats van hoge smalle glazen, veel verschillende gerechten of hapjes. Maar ook dezelfde hoeveelheid maar dan verspreid over meerdere bakjes is een reden om meer te eten. Op een groot bord lijkt een bepaalde hoeveelheid van iets gewoon minder dan op een klein bord. En je bent gewend je bord vol te scheppen, en vooral, je bord leeg te eten. Als al het eten uitgestald op tafel staat eet je meer dan wanneer je telkens naar de keuken moet lopen om opnieuw op te scheppen. Te veel koken leidt tot te veel eten. Ook allerlei aangeleerd gedrag en sociale conventies zijn valkuilen. Het bord leegeten al heb je eigenlijk al genoeg, eten omdat iedereen aan het eten is of omdat het nu eenmaal etenstijd is. Omdat je iets gratis krijgt, omdat je het potje, pannetje, bordje, flesje net zo goed even leeg kan maken. Omdat je geen eten weg kan gooien. Enzovoort, enzovoort. naar boven 23 augustus 2007 Ontkeukening Het ene begrip (Weekendcookers) leidt tot de volgenden. Johanneke vertelde me over ontkeukening. Niet alleen betekent dit dat mensen niet meer koken maar het wordt ook gebruikt in de wereld van de nieuwbouw. Dan gaat het over het bouwen van huizen en appartementen zonder keuken daarin. Ik geloof dat dit in Nederland nog niet echt gebruikelijk is maar in bv Amerika (waar anders) komt dit al meer voor. Mensen hebben dan in plaats van een keuken meestal wel een magnetron en, naar ik aanneem, ook iets van een vriezer en/of koelkast, een koffiezetapparaat en een waterkoker. Een beetje zoals op een hotelkamer. Mensen kunnen dan niet eens meer koken. Ik weet niet precies waarom, maar ik vind dit een zorgelijke ontwikkeling. Waar moet het heen met de wereld als mensen niet meer zelf (kunnen) koken? Aan de andere kant is er ook een omgekeerde trend naar grote (leef)keukens in huizen, met kook- of werkeiland. Waarschijnlijk grotendeels voor de show. Op een commerciële site kwam ik het begrip 'conversatiekeuken' tegen: Reclame: Wij leven in een drukke tijd, waarin de tijd met het gezin beperkt is. Daarom heeft pieieiep de Conversatiekeuken® gelanceerd: een grote en uitnodigende gemeenschappelijke ruimte voor het hele gezin met volop ruimte voor ontmoetingen, gezelligheid, heerlijk eten maken en samen eten. De Conversatiekeuken® is ideaal, zowel doordeweeks, als dingen snel en efficiënt moeten gaan, als in het weekend, waarin meer tijd is om aandacht aan het eten te besteden. Het centrale punt in de inrichting is het werkeiland. Dit eiland is midden in de ruimte geplaatst, zodat iedereen contact met elkaar en het koken heeft. Zo'n keuken hebben wij ook hier in huis al wist ik tot nu toe niet dat het zo heette. Bij ons is het ook meestal een gezellig samenzijn, weliswaar niet als gezin maar meer als bijelkaar gevonden zooitje, en gaat het hier niet altijd even efficiënt en zit er eigenlijk ook geen verschil in door de week en weekend, maar aandacht voor eten is er altijd te vinden. Al is het dan niet op een eiland. naar boven 21 augustus 2007 Weekendcookers Weer een nieuw woordje, en begrip, geleerd vanmorgen op de radio: weekendcookers. Niet eens in het Nederlands terwijl dit toch makkelijk te vertalen lijkt. Maar tegenwoordig worden er niet zoveel woorden meer vertaald, in ieder geval niet uit het Engels, ik weet nog niet wat mijn standpunt hierover is, maar dit terzijde. Weekendcookers dus, dit zijn geen mannen die alleen in het weekend koken als hobby of om op die manier ook iets bij te dragen aan het huishouden, maar mensen die alleen nog maar in het weekend koken omdat ze daar de rest van de week geen tijd voor hebben (tijd voor maken). Omdat ze dan druk zijn met hun carriërre, tenminste ik neem aan dat dat de reden is. Ik ben er eens over na gaan denken nadat ik deze gespreksflard hoorde en ik moet zeggen dat het me al een beetje opgevallen was dat zelfs in mijn omgeving er inderdaad mensen zijn die maar af en toe koken. Niet alleen omdat ze er geen tijd voor hebben (nemen) maar ook omdat ze het vervelend vinden. Ook ken ik mensen die wel koken, of tenminste zeggen dat ze dat doen, maar die iets kant-en-klaars opwarmen of een paar potjes bij elkaar gooien en dat dan koken noemen. In mijn omgeving is dat wellicht vreemder omdat ik veel veganisten ken en die hebben minder kant-en-klaarmaaltijden tot hun beschikking dan 'normale' mensen. Ook is het voor veganisten lastiger om uit eten te gaan of iets te halen. Blijkbaar is het niet meer normaal of vanzelfsprekend om te koken, om groente te wassen en te snijden, aardappels te schillen en te bakken, salades te maken. Aardappels worden sowieso minder klaargemaakt. Ze zijn verdrongen door pasta en granen (rijst). Ik snap dit niet, ik heb nog nooit iets uit een potje of een pakje gegeten dat lekkerder was dan iets wat ik zelf zou kunnen maken. Behalve dan misschien dingen als ketchup, currypasta en sambal maar dat gebruik ik alleen om een saus of ander gerecht te verrijken. En het gebeurt niet heel vaak dat ik uit eten ga en niet denk dat ik het zelf lekkerder had kunnen maken. Voor minder geld ook nog. Ik krijg er honger van, van al dit geschrijf over eten. Wat zal ik eens gaan maken? Een pizza, gebakken aardappels met eivrije mayo of toch een soepje. Een soepje maar, ik heb nog zo veel courgette. naar boven 14 augustus 2007 Politieke vegetariërs In het tweede nummer van 2007 van de 'Vegetarian Voice', het magazine van The North American Society, las ik een ingezonden brief van David Cantor, die pleit voor een nieuwe categorie vegetariërs (en veganisten), namelijk de politieke vegetariërs (political vegetarians). Dit zou dan, naast de mensen die zich nu al ethische vegetariërs (of veganisten) noemen, ook mensen kunnen aanspreken die nu nog vlees (en/of zuivel) eten. Het politieke vegetarisme heeft als doelstelling dat niet langer het industriële-overheid-media complex bepaalt wat de voedselproductie inhoudt maar dat mensen daar zelf invloed op krijgen. Concrete eisen kunnen bijvoorbeeld zijn: - dat de overheid niet langer de veeteelt subsidieert, - dat de overheid geen dierlijke producten meer op het menu van universiteiten, scholen en ziekenhuizen zet, - dat de overheid biologische plantaardige voedselproductie promoot en susidieert. Redenen om politieke vegetariër (of veganist) te worden, of jezelf zo te noemen, zijn onder andere: - zorgen voor een humanere wereld, - redelijke kosten voor gezondheidszorg en -verzekering, - schoon water, - besparing van energie, - bescherming van de bodem, - de gezondheid van iedereen, inclusief dieren en de natuur in het algemeen. Ik denk dat als er inderdaad een groep mensen komt die zich zo noemt dat dat meer indruk maakt dan wanneer iemand zegt dat zij/hij vegetariër of veganist is voor de dieren of voor haar/zijn gezondheid. Meer indruk in die zin dat de keuze voor zo'n leefstijl een bewuste keuze is die verder reikt dan persoonlijke emotie. Dat het een politieke en geen persoonlijke keuze is. Dat vegetarisch (of veganistisch) leven een vorm van actievoeren is, een boycot van de vlees- en zuivel-industrie, en van de bio-industrie. Een actie, net zo als het ooit een actie was om geen producten uit Zuid-Afrika of Argentinië te kopen. Ik zeg niet dat het altijd zin heeft of dat het helpt maar op deze manier wordt wel zichtbaarder dat er mensen zijn die het helemaal niet eens zijn met hoe de voedselproductie en -consumptie op dit moment zijn. Het is niet normaal dat er miljoenen beesten gevangen zitten en vermoord worden, dat het milieu voor een groot deel vervuild wordt dankzij de veeteelt en dat er aan de ene kant van de wereld mensen dood gaan van de honger terwijl aan de andere kant mensen zich doodeten. Het is niet normaal en, vooral, het is niet nodig. naar boven 6 augustus 2007 Mier Gister pruimen geplukt in de tuin van A. In het hoge gras onder de boom lagen al een aantal exemplaren. Lekker te rotten en zoete geurtjes te verspreiden. Rode mieren waren eropaf gekomen en aan het smikkelen geslagen. Ineens voelde ik iets kriebelen in mijn sandalen. Shit. Vorig jaar ben ik hier ook gebeten door zo'n vervelend rotbeest. In mijn arm en been. Toen heb ik er dagen lang mee onder natte doeken op bed gelegen. Echt ziek was ik ervan. Blijkbaar reageer ik met een allergische reactie op dit gif. Omdat ik nu de bui al weer zag hangen ben ik meteen naar binnen gegaan om met mijn voet in een bak koud water te gaan zitten. Dat helpt in ieder geval tegen de pijn. En misschien dat het deze manier mee zou vallen. Na een paar uur moest ik toch naar huis, heb mijn sandaal nog aan gekregen en toen twee uur met de bus en trein. Mijn voet bolde al wel een beetje door de open gaten in de schoen. 's Nachts toch weer een natte doek in bed tegen de pijn en jeuk. Vanmorgen wou ik uit bed stappen en merkte op een pijnlijke manier dat het erger was geworden. Ik kan niet meer op mijn voet staan, hooguit op de hak steunen. Zelfs de onderkant is opgezwollen. Als ik 'm plat op de vloer zet hangt mijn grote teen in de lucht. naar boven 1 augustus 2007 Wisseldouche Sinds een tijdje heb ik een waterbesparende douchekop. Dat is logisch, vind ik, je doet er van alles aan om zo zuinig mogelijk te leven, dat is het streven. Maar met deze douchekop heb ik het zwaar. De geiser kan het niet aan, wat betekent dat als ik de warmwaterkraan helemaal open zet ik inderdaad warm water heb. Beter gezegd heet water heb. Te heet om onder te staan. Doe ik er echter koud bij dan kan ik er zo'n tien seconden onder staat tot het ijskoud wordt. Dit is dan alleen maar te verhelpen door de koude kraan weer helemaal dicht te doen. Dan begint alles weer opnieuw. Een wisseldouche waar je alleen af en toe een tel van kan profiteren tussen heet en koud in. Niet leuk. En wat nu? Zo doorgaan? Of mijn oude kop er weer opzetten? Wereldverbeteraardilemma's. Ook een leuk woord voor scrabble. naar boven 28 juli 2007 Wientjes Het moet niet gekker worden. Jarenlang hebben de transport-, landbouw-, industrie-, consumptie- en andere bewegingen het milieu misbruikt, opgeofferd en vervuild. Nu pas begint een heel klein beetje tot de grote massa door te dringen dat het misschien wel eens niet zo goed is voor de mens, en voor andere levende organisme, dieren en planten, om constant blootgesteld te worden aan verontreinigde lucht, vervuild water, nonstop herrie en andere ellende. De milieubeweging bereikt een hele kleine overwinning namelijk een voorlopige streep door de plannen om de A4 te verbreden, zogenaamd nodig om de files op te lossen en de daarmee gepaard gaande luchtvervuiling, en nou roept Wientjes (voorzitter van de werkgeversorganisatie VNO-NCW) dat de milieubeweging te veel macht heeft. Ik vrees echter dat de milieubeweging helemaal geen macht heeft. Okee, veel mensen hebben het nu over de klimaatverandering. Dat dat zo erg is en triest. Maar een andere manier om de files op te lossen, om de luchtkwaliteit niet slechter te laten worden, om wellicht de klimaatverandering zelfs tegen te houden is om zelf eens iets te gaan doen. Iets radicaals zoals bv niet meer met het vliegtuig op vakantie gaan, de auto inruilen voor een fiets en/of een openbaar vervoerabonnement, biologisch eten (het is het extra geld echt waard, niet alleen voor de eigen gezondheid), geen vlees meer te eten, niet elk jaar een nieuw mobieltje te kopen. Kortom om eens zelf wat verantwoordelijkheid te nemen en minder egoïstisch te worden. Misschien dat dan de heer Wientjes ook niets meer te zeuren zou hebben. naar boven 24 juli 2007 Kernenergie En ineens, zo lijkt het tenminste, is kernenergie weer een optie. Althans er zou een onderzoek moeten komen naar de mogelijkheden, zo zegt onder andere onze minister van milieu!?! Want kernenergie zou schoon zijn, tenminste het zou geen CO2 uitstoot veroorzaken. 
Dit is een zeer kortzichtige en egoïstische visie. Kernenergie is dan wellicht schoon op de plek waar de centrale staat (zolang er tenminste niets mis gaat, in de wijde omgeving van b.v. Tsjernobyl is het niet zo schoon meer), op de plekken waar uranium gewonnen wordt is de omgeving niet bepaald schoon. Er blijft daar heel veel radioactief afval achter, vaak gewoon in de open lucht. Het radioactieve stof verwaait. De zeer grote hoeveelheden afval die achterblijven zijn niet alleen radioactief maar ook zwaar giftig. Tijdens de winning komt ook het giftige radongas vrij en grond- en oppervlaktewater raken besmet.Na de winning van het uranium vindt er vervoer plaats naar diverse fabrieken om het uranium uiteindelijk geschikt te maken. Dit vervoer is niet alleen gevaarlijk maar ook vervuilend. En tenslotte blijf je zitten met het afval uit de centrale, dat moet vervoerd en opgeslagen worden. Maar ja dat is allemaal ver van ons veilige, schone en comfortabele bedje. Zo lijkt het tenminste. naar boven 24 juli 2007 Tecnorati In een poging om meer bekendheid te krijgen heb ik mij aangemeld bij Technorati Profile, een internationale zoekmachine voor weblogs. Ben benieuwd of hier iets van ga merken. naar boven 11 juli 2007 Jonge eendjes Op het zelfde wandelingetje waarin ik de ontmoeting met de zwaan had (zie hieronder) kwam ik ook nog een moedereend met vier jongen tegen. Drie ervan waren al goed herkenbaar als eenden maar een was nog een soort pluizebol. Wel een grote pluizebol want net zo groot als zijn (haar?) broertjes en/of zusjes. Ze zaten aan de overkant op de oever van de sloot en kregen zo te zien poetsles. Ijverig zaten ze met hun snavel tussen hun veren te wroeten. Ik weet niet goed of ze enig benul hadden van wat ze aan het doen waren maar ze deden goed hun best, dat zag je zo. Ik stopte om het tafereel even goed op me in te laten werken. En om te genieten van het contrast tussen deze onmoeting met vijf eenden en de ontmoeting met die ene zwaan. Ze gingen het water in. Dat was nog een hele onderneming want er lag een tak net in het water waar ze overheen moesten. Zouden ze nu zwemles krijgen? Ze leken het al goed te kunnen. Zodra ze in het water lagen kwamen ze allemaal recht op mij af zwemmen. Wat nu weer? Waarom komen zij op mij af? Ineens wist ik het, ze dachten dat ze gevoerd zouden worden. De bedelles hadden ze blijkbaar al gehad. naar boven 10 juli 2007 Zwaan Ik was heel rustig aan het wandelen op een smal dijkje tussen twee slootjes toen er ineens vanuit het linkerslootje een zwaan de kant op kwam. Een paar meter voor mij. Meteen in de agressiestand, die zwaan dan. En deze vogels kijken normaal al niet heel vriendelijk uit hun ogen. Blazen en met de vleugels breed indruk proberen te maken. Dat lukte. Ik staakte meteen mijn wandeling en ging zelfs (deinsde bijna) een paar meter terug. Daar bleef ik staan kijken, benieuwd wat het beest van plan was. Zou het op mij afkomen, mij wellicht aanvallen? Ik had verhalen gehoord over zwanen die dat deden en waarbij er wel eens armen en dergelijke gebroken werden, daarom is mijn strategie altijd om zo ver mogelijk uit de buurt te blijven, vooral als ze ook nog eens jongen hebben. Dat had deze niet, tenminste niet dat ik kon zien. Nadat wij elkaar een tijdje in de ogen gekeken hadden, waarbij ik een onderdanige blik oefende, ging het beest aan de rechterkant weer het water in. Voorzichtig vervolgde ik mijn weg, waarbij ik de zwaan angstvallig in de gaten hield. Het zwom dezelfde kant op maar ik ging sneller zodat er afstand tussen ons ontstond. Ik was het hele incident al bijna vergeten toen ik ineens een geweldig lawaai hoorde. Slaande vleugels, watergespatter. De zwaan probeerde te vliegen. Ik weet nog dat ik dacht dat het er toch heel wat minder elegant uitzag als in die reclame. Maar hij (zij?) was helemaal niet van plan op te stijgen. Slaand met de vleugels, zowat net zo breed als de sloot, liep hij over het wateroppervlak. Een stuk sneller dan dat ik en algauw had hij mij ingehaald. Een paar meter verderop zwom hij weer verder, heel rustig en statig. Ik meen dat ik een licht triomfantelijke blik zag. Maar daar kan ik me in vergissen. naar boven 8 juli 2007 Vakantieleestips Doordat het in mijn vakantie zoveel regende had ik mooi de gelegenheid om me te storten op de stapel(s) nog te lezen boeken. En ik heb een paar juweeltjes ontdekt. Boeken die niet alleen leuk zijn om in een regenachtige vakantie te lezen maar die gewoon zo goed zijn dat ik ze graag aan iedereen die geïnteresseerd is aanbeveel. Ik ben nog van plan diverse recensies te schrijven die dan onder andere op de recensiepagina zullen verschijnen. Hier zal ik dus alleen titels, namen en een summiere omschrijving geven. Maar deze boeken beveel ik dus iedereen hartelijk aan. Dat het maar veel moge regenen! - Gehaaid (Steven Hall) Niet gewoon een boek maar een belevenis, een avontuur in de krochten van je brein. - Het wonderbaarlijke leven van de Thunderbolt Kid (Bill Bryson) Over het opgroeien in de jaren vijftig in de Verenigde Staten, gezien door de ogen van de hoofdpersoon, tevens superheld. Fantastisch en bovendien hilarisch opgeschreven. - De nachtploeg (Natsuo Kirino) Thriller die zich afspeelt in het nachtelijke leven van Tokio. - Norwegian Wood (Haruki Murakami) Nog een Japans boek, over de liefde van een jongen voor zijn vriendin. Geweldig geschreven. Doet zowel oosters (sfeer, stijl) als westers aan (cultuur, muziek). - Wonderland (Melissa Bank) Prettig te lezen, grappige coming of age roman. - JPod (Douglas Coupland) Eindelijk de langverwachte opvolger van Microslaven. - Het maakbare brein (Margriet Sitskoorn) Je kan je brein trainen en op die manier (je leven) veranderen. Nog niet gelezen maar wel hoge verwachtingen heb ik van: - Russisch dagboek (Anna Politkovskaja) Het laatste boek van de russische journalist, die op 7 oktober 2006 werd vermoord, is een dagboek over het leven in Rusland onder het bewind van Poetin. - Tegenvoeters (Bill Bryson) Een reisverslag over Australië. Ik heb dit gekocht op de dag dat ik Het wonderbaarlijke leven van de Thunderbolt Kid uit had, tegenlijk met: - Een kleine geschiedenis van bijna alles (Bill Bryson) Over het onstaan van het heelal, het leven op aarde en zo nog wat onderwerpen. Wetenschappelijk maar bijna te begrijpen, in ieder geval fascinerend. En deze man kan schrijven! - Waddenboek (Jan Wolkers) Alle verhalen en essays die hij schreef over de natuur en de omgeving van de wadden(eilanden). - Vuurtorenwachten (Jeanette Winterson) En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, vooral met het opsommen van boeken die ik nog wil lezen. Helaas verschijnen er meer boeken dan ik kan lezen en vind ik het moeilijk om keuzes te maken. Dus het stapelt zich op. Ik ga maar weer eens verder, lezen. naar boven 7 juli 2007 Klimaatvriendelijk eten In het artikel over klimaatvriendelijk eten in de Volkskrant van vandaag staat het volgende: 'De grootste CO2-vervuilers op de menukaart zijn koeien. (....) Ook koeienproducten zoals kaas, veroorzaken broeikasgas.' En dan meteen daarna: 'Vlees of kaas zomaar laten staan, is geen optie. Voor een gezonde maaltijd is tenslotte eiwit nodig.' Afgezien van het feit dat er meer dan genoeg plantaardige vervangingen bestaan voor dierlijk eiwit (niet alleen peulvruchten en noten), stoort mij de gemakzucht en het cynisme van de uitspraak dat iets geen optie is. Dit wordt niet alleen gezegd met betrekking tot voeding maar ook als het bijvoorbeeld gaat om autorijden of met het vliegtuig op vakantie gaan. Dit is echter onzin. Geen vlees of kaas eten, geen auto hebben/rijden of niet met het vlliegtuig op vakantie gaan zijn wel een optie. Sterker nog er zijn zelfs mensen die dit (niet) doen. Vrijwillig en zonder dat ze er onder lijden. En dat zijn niet allemaal zweverige geitenwollensokken types maar meestal mensen die nadenken over hun keuzes en hun verantwoordelijkheid nemen. Het argument dat iets geen optie is, is maar al te vaak een excuus om het eigen gedrag niet onder ogen te hoeven zien. Een excuus om niet na te hoeven denken en om niet te hoeven veranderen. Om geen eigen verantwoordelijkheid te nemen. naar boven 6 juli 2007 Postvakantieblues Hoewel ik altijd enige moeite heb met op vakantie gaan (inpakken, beslissen wat en waar en hoe), is dat niets vergeleken met de ellende die ik voel bij terugkomst. Niet alleen ben ik dan vaak heel moe, mijn vakanties zijn op de een of andere manier nooit heel ontspannend, lichamelijk dan vooral, maar ik heb echt complete weerzin tegen mijn leven thuis. Tegen de verplichtingen, de afspraken, de telefoon, verantwoordelijkheden en het in een huis in een stad moeten verblijven. Daarom kost het me over het algemeen verscheidene dagen om weer aan de gang te gaan. De computer aan te zetten, email op te halen (572 deze keer!) en andere dagelijkse taken. Gedwongen door omstandigheden en instanties, belastingdiens, opdrachtgevers, zet ik mij uiteindelijk hieraan, maar dan duurt het toch nog een tijdje voor ik weer echt lol heb in wat ik doe. Het liefst zou ik in zulke periodes gewoon wat lezen of weer weg gaan. Zonder verantwoordelijkheden, vaste lasten, spullen die je vast houden op een plek en de dwang om geld te verdienen. Een tijd lang heb ik zo geleefd, zonder huis, alleen een rugzak met daarin al mijn bezittingen en vrijwel zonder geld. Maar wat een vrijheid en rust in mijn hoofd! En hoewel ik weet dat ik er na een aantal jaren niet goed meer tegen kon en behoefte had aan een eigen plek, een eigen boekenkast en keuken, kan ik me nu nog goed het gevoel herinneren en heb ik er vaak nog heimwee naar. - Als is heimwee in dit geval een raar begrip, beter is wegwee. - Ongetwijfeld zijn deze herinneringen gekleurd door de tijd en ben ik de meeste ellende al weer vergeten. De kou en de onzekerheid. Net als erge pijn vergeet je de vervelende dingen. Dat besef ik maar al te goed en dit weerhoud me ervan alles op te geven en vrij te zijn. Maar toch knaagt het nog, vooral zo na een vakantie. En vooral als ik 's nachts op ben omdat ik niet kan slapen, als het licht begint te worden en de vogels me trachten te verleiden naar buiten te gaan. Met ze mee te gaan. naar boven |
Bio Mirjam
Kenmerken:media/nieuwsjunk, piekeraar, verzamelaar (o.a. van: knipsels, boeken, gereedschappen, landkaarten), chaotisch. Houdt van: lezen, schrijven, koken, heuvels en bossen, surfen op het net, mailen, wandelen, fietsen, kamperen, dansen, stilte, tv-kijken, rauwe zuurkoolsalade, spinazie, rust. Hekel aan: telefoons, koude en natte voeten, zeurende mensen, hondenpoep, verplicht gezellig moeten doen, zogenaamde feestdagen. reageren? mirjam at de-zeepkist.nl 
|